Zevcem'e.

Sen gidersen,

denizler de çekilir kıyılarımdan,

Uzak iklimlerde yankılanır sesim.

Bir rüzgârdan bir rüzgâra savrulur çocukluğumun şarkıları

kimseler duymaz.

Sen gidersen,

Ellerim de düşer peşine,ırmaklarım yolunu unutur.

Sözlerimi bırakırım dipsiz bir uçuruma,

Cam kırıklarıyla konuşur gibi, kanarım.

Ve asarım gözlerimi,

Her şafak vakti, her yol ağzına, kimseler bakmaz.

Sen gidersen,

Çakarım kendimi bir çivi gibi içime, kimseler sökemez.

Gitme ki,

Mavi kalayım,

Yakın kalayım.

Rüzgar olayım, şarkı söyleyeyim duymasa da kimse, bir sen duy beni.

Gitme ki,

Ellerim sana kavuşup da ateş olsun,

Irmaklar kaynasın da gün bahar olsun.

Söyleyeyim de camlar ayna olsun,

Seni bana gösteredursun.

Sen gitme ki, gitme ki.