Mecmua-ı Yağmur

Yağmur ince ince düşerken geceye,

Sokaklar susar, şehir dinler içten içe.

Bir damla düşer camın kenarına,

Sanki kalbim dokunur hatıralarına.

Toprak kokusu sarar bütün anıları,

Islatır sessizce unutulan yaraları.

Her damla bir söz gibi iner gökyüzünden,

Anlatır içimde sakladığım cümlelerden.

Şemsiye altında yürüyen yalnızlık,

Adımlarımda yankılanır bir alışkanlık.

Yağmur ne zaman yağsa hatırlatır beni,

Sensin ki beni ben yapan eşsiz peri,

Islanan her şey gibi, kalbim de serseri.

Ve sonra diner, sessizlik kalır geriye,

Bir iz bırakır hem sokakta hem yürekte.

-17