Söyleyemediklerim.

İnsanlar doğar, yaşar ve büyür.

Kimisi doğar, büyür ve yaşar…

Ben ise sensiz doğmuş sayılmam,

sensiz yaşamış sayılmam,

sensiz büyümüş sayılmam.

Zevcem…Özleminle bazen sıcakta üşür,

soğukta yanar hale gelirim.

Saçının kokusunu,

dokunduğum tellerin dokusunu,

saçına taktığım çiçeklerden daha çok özledim.

Nereden bilesin?

Seni yalnız güzelliğin için sevmedim.

Titreyen o üzgün sesini sevdim.

Masum çocukluğunu.

Gözlerinin ballı buğusunu.

Ruhunun ışıltısını, berraklığını…

Nereden sezesin?

Donuk bakışlarımı nasıl erittiğini,

manasızlığıma nasıl mana olduğunu,

hayalini göğsümde uyuttuğumu,

saçlarını ekranlarda parmaklarımla taradığımı

nereden göresin?

Sarılmadan dinmeyecek göğsümdeki ağrılar.

Yüzünü ellerimin arasına almadan geçmeyecek sızılar.

Elini kavramadan susmayacak içimdeki fırtına.

Sesini duymadan dinmeyecek kulaklarımın uğultusu.

Kavuşmadan sana, bitmeyecek çığlıklarım.

Sen nereden duyasın?

Artık sensiz az kalamam.

Sensiz çok da kalamam.

Bende olan seni,

sen nasıl hissedesin?

Vedanın tahribatını,

gelişinin umudunu

kalbimde nasıl taşıdığımı

sen nasıl hissedesin?

Son Yazılar