E oldu.

E oldu.

Bu sefer şiir değil sevgilim. Bu sefer, olanlara. Bazen insan düşünemezmiş içindeyken akvaryumun, şu hayat koca bir derya ya, koca bir okyanus. Ben o okyanusta seninle akvaryumda olmayı sevdim sevgilim. Ben yanında olmayı, yanımda olmanı çok sevdim sevgilim. Ben sana yazmayı, amansızca sana çekinmeden adanmayı çok sevdim sevgilim. Ben sana kavuşmayı, yaşadığım hayatın beni sana getiren bir serüven olduğunu anlamış olmayı çok sevdim sevgilim. Ben pır pır gönlünü, ufak çağla sana İntizar'da kalmayı, sana tutuklu kalmayı çok sevdim sevgilim. Şarkılarım olmanı, resimlerim olmanı, hayallerim olmanı pek pek çok sevdim sevgilim. Heyecanlarının içinde olabilmeyi, heyecanlarıma dahil olabilmeni, seninle değişmeyi, seni yuvam etmeyi, beni yuvan etmeni çok sevdim sevgilim.

E oldu, birden oldu. İki yeşil yaprak, bir gölde, bir karada buluştu, dal olmak için, ağaç ve çınar olmak için. Rüzgar'ın esip okşadığı ve bazen de kirlettiği o beyaz çarşaflar gibi sağa sola sürüklenirken birden kavuşmadık mı birbirimize? Olmadı mı? E oldu.

Yapbozlaşan kalplerimizde, birbirimizle tam kesişen parça olmadık mı?

En güzel seslere eşlik eden o güzel gitar tınısı olmadık mı?

O tablodaki en dikkat çeken ama saklanan küçük fareler ve tavşanlar olmadık mı?

O dükkanda en güzel kokan parfüm olmadık mı sevgilim?

Güzel olmadı mı? E oldu.

Ak olmadı mı? E oldu.

Şen olmadı mı? E oldu.

Benim köz könlümün baharı kavuran Ağustos'u ılık oldurmadı mı? Galaksi'min uldızı bugün doğmadı mı? E doğdu.

Bu adam sana aşık olmadı mı? E oldu.

Herşey ne de güzel olmadı mı?

E oldu.